URTEKO 25. IGANDEA B (2015-09-20)

SARRERA

Senideok, urteko 25garren igandea ospatzen dugu. Gaurko ebanjelioak esaten digu, gizon-emakume handienak gainerakoen zerbitzari egiten direnak direla.
Alabaina, bi zerbitzari-mota bereizi behar dira. Batetik, ezinbestean direnak zerbitzari; boteretsuen mendeko zerbitzari direnak; zerbitzari mota hori ez da inbidiagarria, gizatasun hondatzailea izan ohi da. Bestetik, borondatez besteren zerbitzari bizi direnak daude; premian direnen zerbitzari.
Milioika gizon-emakume dira munduan, azken mota honetakoak. Guraso, irakasle, misiolari; edozein izan daiteke azken mota honetako zerbitzari, bere lanbidea zerbitzu-zentzuz bizirik. Inork eta inoiz omenaldirik egingo ez dietenak dira, baina gainerakoen zerbitzuan buru-belarri ari direnak. Izan ere, ez dira ez eroso ez zoriontsu bizi, ikusirik gainerakoak ez direla zoriontsu, eta sufritzen ari direla. Borondate on hutsez ari dira hauen zerbitzuan.
Egiaz, merezi du maitasunez eta probetxurik gabeko zerbitzari bizitzea; jokabide horrek zentzu betea ematen dio gure bizitzari.
«Zergatik hartzen duzu beti zatirik txikiena», esaten dio amari zortzi urteko haur batek. Eta amak: «Jesusen hitz hauek etortzen zaizkit burura: “Zuen artean lehenengoa izan nahi duena, egin dadila guztien zerbitzari. Zerbitzari etorri naiz ni, eta ez zerbitza nazaten”». Agian, noizbait ulertuko ditu hitz horiek haurrak; baina urteren beharrik ez du izango horrelako keinuak eta jarrerak ikusten baditu.
Horixe da milaka gurasok egunero egiten duena, harrotu gabe; soilik, maitasuna bizi nahi duelako.

LEHEN IRAKURGAIA Jakinduria liburutik (2,12.17-20)

Gaurko testu hau, Jakinduria izena duen liburuko bigarren kapituluan dator. Batetik, «gaiztoen jakinduriaz» mintzo da. Bestetik, zintzoak ematen dien erantzunaz.
Harrigarria da zein antzekoak diren pasarte honetan jende gaiztoak jende zintzoaz botatzen dituenak eta judu-agintariek gurutzean zegoen Jesusi esandakoak. Jende gaiztoak gogaikarritzat hartzen du jende onaren bizietara: min ematen dio, lotsagarri uzten du…
Testu honetako jende gaiztoak dio: «Ikus dezagun zintzo horren hitzak egiazkoak diren… Zintzo hori Jainkoaren semea bada, Jainkoak lagunduko dio…»; judu-agintariek, berriz, Jesusi esaten diote: «Jainkoaren Semea bada, etor dadila Jainkoa eta salba dezala».
Horregatik, testu honi zentzu profetikoa ematen dio Elizak, Jesusi gertatua aurresaten duela ikusten du Jakinduria liburuko testu honetan; horregatik irakurtzen dugu liturgian. Aldi berean, ordea, gure bizitzari ere aplikatzen diogu: Jesusi jarraitu nahi dionak pertsekuzioa jasan beharko du, modu batean edo bestean; garbi esanik dator hau Pauloko ikasle Timoteori egindako bigarren gutunean: «Kristau bezala jainkozale bizi nahi duten guztiek sufrituko dute pertsekuzioa».

BIGARREN IRAKURGAIA Santiagoren gutunetik (3,16─4,3)

Gizakiak betidanik antsiatu izan du jakinduria. Baina, Adamen eta Evaren kontakizunak adierazten digun bezala, askotan bizi izan du sasi-jakindurian erortzeko arriskua. Izan ere, ez da gaurko gauza bere burua aski duela uste izateko gizakiaren tentazioa; alegia, ahazteko tentazioa da, Jainkoagandik bakarrik har dezakegula «ongia eta gaizkia bereizteko gai den bihotza» (1 Erg 3,9).
Santiagok garbi du arazoa: gizartean jasaten ari garen ezbehar guztien jatorrian handinahia dago, anbizioa.
Santiagok, arrisku horren berri jakinik, sasi-jakinduriaren ondorio gaiztoak seinalatzen ditu: gorrotoa, gerlak, handinahia, inbidia etab. Aldiz, benetako jakinduria beste fruitu hauen inguruan mugitzen da: maitasuna, zuzentasuna, bakea.

EBANJELIOA Markosen liburutik (9,31-37)

Jesusek ikasleak hezteari, formatzeari ekin dio. Egiazko misioa zein duen argitu nahi die.
Jesus Jerusalemera doa. Han beteko du Jainkoaren egitasmoa, hilez eta piztuz. Ikasleek ezin ulertu dute, ordea. Mesiasek heriotzatik pasatu behar duelakoa hori ez zaie buruan sartzen.
Aldiz, eztabaidan ari dira: zein ote den handiena beren artean. Horregatik, Jesusek pazientzia handiz erakutsi eta irakatsi nahi die: badela bizitzaz beste ikusmolde bat, badela bizitza bizitzeko beste era bat. Gauza guztien gainetik, gainerakoen zerbitzari izatea dela benetako bizia. Zerbitzua dela poz-iturria, bake- eta bizi-iturria. Eta zerbitzu hori, ardura bereziaz, premiarik handiena dutenei eskaini behar zaiela. Berak, Jesusek, egin duen bezala.
Argitzen die, berak ez duela zerikusirik berek amesten duten mesiasekin: ez dator bere indarra ezartzea, ez dator inor zapaltzera. Bere mesiastasuna argiago ikusarazteko, haur bat hartu bere besoetan. Haur hau bezalako bihurtzea da kontua. Arazoa ez da haurkerian erortzea. Haurrak dena aitagandik eta amagandik espero du. Haurtasun hori bizi behar da zeruko Aitarekiko: konfiantza guztia zeruko Aitagan jartzea da kontua. Horixe bizi izan du Jesusek berak: beti Aitari, Abbari, begira ageri zaigu Jesus Ebanjelioan.

HERRIAREN OTOITZA

1.-Eliza osoaren alde: Ebanjelioko Jesus ulertu eta onartzeko gai izan gaitezen, eta beldurrik gabe haren berri eman dezagun. Eska diezaiogun Jaunari.
2.-Sinestedun guztien alde, dena dela ere praktikatzen duten erlijioa: gure artetik kanpora bota ditzagula pertsonak mendean hartzeko grina eta botere-modu guztiak. Eska diezaiogun Jaunari.
3.- Beren lurraldetik noraezean atera, eta non biziko bila dabiltzan iheslarien alde. Eska diezaiogun Jaunari.
4.-Jaunaren mahai inguruan elkartzen garen guztion alde: gure Eukaristia seinale bizi izan dadin, pobreen eta jende xumearen zerbitzari izateko eta geure burua eskaintzeko prest gaudela agertzeko. Eska diezaiogun Jaunari.